Mustafa Kemal Atatürk

Mustafa Kemal Atatürk[c] (1881[d], Selânik, Osmanlı İmparatorluğu – 10 Kasım 1938, İstanbul, Türkiye), Türk asker ve devlet adamıdır. Türk Kurtuluş Savaşı’nın başkomutanı ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusudur.

I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı ordusunda görev yapan Atatürk, Çanakkale Cephesi’nde miralaylığa, Sina ve Filistin Cephesi’nde ise Yıldırım Ordular Grubu komutanlığına atandı. Savaşın sonunda, Osmanlı İmparatorluğu’nun yenilgisini izleyen Kurtuluş Savaşı ile simgelenen Türk Ulusal Hareketi’ne öncülük ve önderlik etti. Türk Kurtuluş Savaşı sürecinde Ankara Hükûmetini kurdu, Türk Orduları Başkomutanı olarak Sakarya Meydan Muharebesi’ndeki başarısından dolayı 19 Eylül 1921 tarihinde “gazi” sanını aldı ve mareşallik rütbesine yükseldi. Askerî ve siyasal eylemleriyle İtilaf Devletleri ve destekçilerine karşı yengi kazandı. Savaşın ardından Cumhuriyet Halk Partisini “Halk Fırkası” adıyla kurdu ve ilk genel başkanı oldu. 29 Ekim 1923’te Cumhuriyetin İlanı ardından Cumhurbaşkanı seçildi. 1938’deki ölümüne dek dört dönem bu görevi yürütmüş olup günümüze değin Türkiye’de en uzun süre cumhurbaşkanlığı yapmış kişidir.

Atatürk; çağdaş, ilerici ve laik bir ulus devlet kurmak için siyasal, ekonomik ve kültürel alanlarda sekülarist ve milliyetçi nitelikte yenilikler gerçekleştirdi. Yabancılara tanınan ekonomik ayrıcalıklar kaldırıldı ve onlara ait üretim araçları ve demir yolları millîleştirildi. Tevhîd-i Tedrîsât Kanunu ile eğitim, Türk hükûmetinin denetimine girdi. Seküler ve bilimsel eğitim esas alındı. Binlerce yeni okul yapıldı. İlköğretim ücretsiz ve zorunlu duruma getirildi. Yabancı okullar devlet denetimine alındı. Köylülerin sırtına yüklenen ağır vergiler azaltıldı. Erkeklerin serpuşlarında ve giysilerinde bazı değişiklikler yapıldı. Takvim, saat ve ölçülerde değişikliklere gidildi. Mecelle kaldırılarak yerine seküler Türk Kanunu Medenisi yürürlüğe konuldu. Kadınların sivil ve siyasal hakları pek çok Batı ülkesinden önce tanındı. Çok eşlilik yasaklandı. Kadınların tanıklığı ve miras hakkı, erkeklerinkiyle eşit duruma getirildi. Benzer olarak, dünyanın çoğu ülkesinden önce olarak Türkiye’de kadınlara ilkin yerel seçimlerde (1930), sonra genel seçimlerde (1934) seçme ve seçilme hakkı tanındı. Ceza ve borçlar hukukunda seküler yasalar yürürlüğe konuldu. Sanayi Teşvik Kanunu kabul edildi. Toprak reformu için çabalandı. Arap harfleri temelli Osmanlı alfabesinin yerine Latin harfleri temelli yeni Türk alfabesi kabul edildi. Halkı okuryazar kılmak için eğitim seferberliği başlatıldı. Üniversite Reformu gerçekleştirildi. Birinci Beş Yıllık Sanayi Planı yürürlüğe konuldu. Sınıf ve durum ayrımı gözeten lakap ve unvanlar kaldırıldı ve soyadları yürürlüğe konuldu. Bağdaşık ve birleşmiş bir ulus yaratılması için Türkleştirme siyaseti yürütüldü.

Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları, Türk Hava Yolları, Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü, Hıfzıssıhha Enstitüsü, Türkkuşu, Sümerbank, Etibank, Türk Tarih Kurumu, Türk Dil Kurumu, Diyanet İşleri Başkanlığı ve daha birçok kamu kurumu Atatürk tarafından veya Atatürk’ün desteğiyle kuruldu. Yerli tarım, tekstil,[5][6][7] makine, uçak[8][9][10] ve otomobil[11] endüstrilerinin gelişimini destekledi. Tüm bunlara karşın Atatürk’ün hedefleri ile ülkenin sosyopolitik yapısı arasındaki uçurum kapanmadı.[12]

Çocukluk ve gençlik (1881-1904)

Mustafa Kemal’in Manastır Mekteb-i İdâdî-i Şâhânesi karnesi

Harp Okulu’nda arkadaşları ile birlikte, 1901

Makbule Hanım, Zübeyde Hanım ve Mustafa Kemal
1839’da Kocacık’ta doğduğu sanılan[13] babası Ali Rıza Efendi, aslen Manastır’a bağlı Debre-i Bâlâ’dandır.[14] Falih Rıfkı Atay, Vamık Volkan, Norman Itzkowitz, Müjgân Cunbur, Numan Kartal ve Hasan İzzettin Dinamo’ya göre, babasının ailesi 14-15. yüzyılda Anadolu’dan bölgeye göç etmiş olan Kocacık Yörüklerindendir.[13][14][15][16] Bazı yabancı kaynaklara göre ise babasının ailesinde Arnavut veya Slav kökenli Müslümanlar olabilir.[17][18][19] Ali Rıza Bey öncelikle dini vakıfları denetleyen bir memur olarak çalışmış, 93 Harbi öncesinde 1876-77 yıllarında yerel birliklerde gönüllü teğmen olarak görev yapmıştır.[17][20] Zübeyde Hanım ile evlendikten sonra Selânik’te gümrük memurluğu ve kereste ticaretiyle meşgul oldu.[21][22]

Annesi Zübeyde Hanım, 1857 yılında Selânik’in batısındaki Langaza’da çiftçi bir ailede doğmuştur. Annesinin kökeni ise Karaman’dan Rumeli’ye gelen Türkmenlerdendir.[23]

Ali Rıza Bey ile Zübeyde Hanım 1871 yılında evlendi ve Ali Rıza Bey’in babasına ait olan Yenikapı, Selânik’teki eve yerleştiler.[24][25][26] Atatürk, bu çiftin çocuğu olarak rumî 1296 (miladî 1880-1881) yılında Selanik’te doğmuştur. Doğum günü bilinmemektedir. Kendisine sorulduğunda ise Samsun’a çıktığı 19 Mayıs tarihini doğum günü kabul etmiştir.[e][27] Fatma, Ömer, Ahmet, Naciye ve Makbule adlı beş kardeşinin ilk dördü küçük yaşta ölmüştür.[28][29]

Öğrenim çağına gelen Mustafa’nın hangi okula gideceği konusunda annesi ile babası arasında anlaşmazlık çıkmıştı. Annesi Mustafa’nın Hafız Mehmet Efendi’nin mahalle mektebine gitmesini istiyor, babası ise o dönemki yeni yöntemlerle eğitim yapan seküler[20] Mektebi Şemsi İbtidai’nde (Şemsi Efendi Mektebi) okumasını istiyordu. En sonunda önce mahalle mektebine başlayan Mustafa, arkadaşının suçunu üstlenmesi neticesinde yediği falaka cezası sebebiyle bir daha bu okula gitmek istememiştir.[30] Birkaç gün sonra Şemsi Efendi Mektebine geçti.[31] Atatürk, okul seçimindeki bu kararı için hayatı boyunca babasına minnettarlık duymuştur.[20] 1888’de babasını kaybetti.[32] Bir süre Rapla Çiftliği’nde annesinin üvey kardeşi[20] Hüseyin’in yanında kalıp hafif çiftlik işleriyle uğraştıktan sonra, eğitimsiz kalacağından endişe eden annesinin isteğiyle Selânik’e döndü, halasının yanına yerleşti ve okulunu bitirdi.[33][34] Bu arada Zübeyde Hanım, Selânik’te gümrük memuru olan Ragıp Bey ile evlendi.[35]

Şimdi müze olan Koca Kasım Paşa Mahallesi Islahhane Caddesi’ndeki ev, 1870’te Rodoslu müderris Hacı Mehmed Vakfı tarafından yaptırılmış ve 1878’de yeni evlenen Ali Rıza Bey tarafından kiralanmıştır ancak o öldükten sonra Mustafa ve ailesi bu evden yanındaki 2 katlı, 3 odalı ve mutfaklı daha küçük bir eve taşınmışlardır.[36] Mustafa, seküler bir okul olan ve bürokrat yetiştiren Selânik Mülkiye Rüştiyesine kaydoldu.[20] Ancak muhitindeki askerî öğrencilerin üniformalarından da etkilenerek annesinin karşı çıkmasına rağmen 1893’te Selânik Askerî Rüştiyesine girdi.[37] Bu okulda matematik öğretmeni Yüzbaşı Üsküplü Mustafa Sabri Bey, ona anlamı “mükemmellik, olgunluk” olan Kemal ismini verdi.[38] Fransızca öğretmeni Yüzbaşı Nakiyüddin Bey (Yücekök), özgürlük düşüncesiyle genç Mustafa Kemal’in düşünce yapısını etkiledi. 1895’te sınıf dördüncüsü olarak mezun oldu.[39] Mustafa Kemal Kuleli Askerî İdadisine girmeyi düşündüyse de ona ağabeylik yapan Selânikli subay Hasan Bey’in Manastır’daki eğitimin daha iyi olduğu yönündeki tavsiyesine uyarak 1896’da Manastır Askerî İdadisine kaydoldu.[39]

1896-1899 arasında eğitim gördüğü Manastır Askerî İdadisinde tarih öğretmeni Kolağası Mehmet Tevfik Bey (Bilge), Mustafa Kemal’in tarihe olan merakını güçlendirdi.[40] Okulda Fransızca öğrendi, Selanik’te geçirdiği yaz tatillerinde de Fransızca kurslarına devam etti.[41] 19 Nisan 1897’de başlayan Osmanlı-Yunan Savaşı’na gönüllü olarak katılmak istediyse de hem idadi öğrencisi olduğu için hem de 16 yaşında olduğundan dolayı cepheye gidememiştir.[42] Kasım 1898’de Manastır Askeri İdadisinden sınıf ikincisi olarak mezun oldu.[43][44] 13 Mart 1899’da[45][46] İstanbul’da Mekteb-i Harbiye-i Şahaneye girdi. Harbiye’ye girdikten iki ay sonra sınıf çavuşu oldu.[47] Birinci sınıfı 27., ikinci sınıfı 11., üçüncü sınıfı 549 kişi arasından piyade sınıf sekizincisi (1317 – P.8) olarak bitirdi ve 10 Şubat 1902’de piyade mülazım (bugünkü ismiyle Teğmen) rütbesiyle kurmay subayların yetiştirildiği Harp Akademisine girmeye hak kazandı.[44][48]

Mekteb-i Harbiye-i Şahane’nin akabinde Erkan-ı Harbiye Mektebine (Harp Akademisi) devam etti ve kurmay subaylık eğitimi aldı. Harp Akademisi’ndeyken arkadaşları ile birlikte hükûmetin yönetimi ve politikaları konusunda fark ettikleri eksiklik ve hataları açıklamak için elle yazılmış bir gazete çıkardılar. Okul yönetimi tarafından takip edilseler de ceza almadılar ve okul bitene kadar gazete çalışmalarına devam ettiler.[48] 11 Ocak 1905’te kurmay yüzbaşı rütbesiyle mezun oldu.[49]

Askerlik (1905-1918)
Erken dönem

Mustafa Kemal (Beyrut, 1906) (Renklendirilmiş)

Kurmay Yüzbaşı Mustafa Kemal arkadaşları ile Şam’da. (Haziran 1907)
Kurmay Yüzbaşı Mustafa Kemal, mezuniyetinin ardından merkezi Şam’da bulunan 5. Ordu’ya staj amacıyla gönderildi. Bu stajında piyade, süvari ve topçu sınıflarında görev aldı. 1905-1907 yılları arasında Şam’da Lütfi Müfit Bey (Özdeş) 5. Ordu emrinde görev yaptı. İlk stajı 5. Ordu’ya bağlı 30. Süvari Alayı’nda gerçekleşti.[50] Bu dönemde düşük rütbeli stajyer bir kurmay subay olarak Suriye’nin çeşitli bölgelerindeki isyanlarla ilgilenen Mustafa Kemal, “küçük savaş” (gerilla savaşı) üzerine tecrübe kazandı. İsyanlarla uğraştığı dört aydan sonra Şam’a döndü. Ekim 1906’da Binbaşı Lütfi Bey, Dr. Mahmut Bey, Lüfti Müfit (Özdeş) Bey ve askerî tabip Mustafa Cantekin ile Vatan ve Hürriyet adlı bir cemiyeti kurduktan sonra ordudan izinsiz Selânik’e gitti. Selânik Merkez Komutan Muavini Yüzbaşı Cemil Bey (Uybadın)’in yardımıyla karaya çıktı ve orada cemiyetinin şubesini açtı. Bir süre sonra arandığını öğrendi ve ona ağabeylik yapan Albay Hasan Bey, Tel Aviv’e dönüp oranın komutanı Ahmet Bey’e Mısır sınırında Bîrüssebi’ye gönderildiğini bildirmesini önerdi. Ahmet Bey de Mustafa Kemal’i Bîrüssebi’ye tayin etti ve bir süre sonra topçu staj için tekrar Şam’a gönderildi.[51] 20 Haziran 1907’de Kolağası (kıdemli yüzbaşı) oldu ve 13 Ekim 1907’de 3. Ordu’ya kurmay olarak atandı[49] ancak Selânik’e vardığında ‘Vatan ve Hürriyet’in şubesinin İttihat ve Terakki Cemiyeti’ne ilhak edildiğini öğrendi. Bu yüzden kendisi de Şubat 1908’de İttihat ve Terakki Cemiyeti’ne üye oldu (üye numarası: 322).[52] 22 Haziran 1908’de Rumeli Doğu Bölgesi Demiryolları Müfettişliğine atandı.[49]

23 Temmuz 1908’de meşrutiyetin ilanından sonra Aralık 1908 sonlarında[53] İttihat ve Terakki Cemiyeti tarafından toplumsal ve siyasal sorunları ve güvenlik problemlerini incelemek üzere bugünkü Libya’nın bir parçası olan Trablusgarp’a gönderildi. Burada 1908 Devrimi’nin fikirlerini Libyalılara yaymaya ve buradaki nüfusun farklı kesimlerinden gelenleri Jön Türk politikasına kazanmaya çalıştı.[54] Bu siyasi görevin yanı sıra bölge halkının güvenliği ile de ilgilendi. Kentin dışında yapılan bir savaş tatbikatında Bingazi Garnizonuna önderlik ederek askerlere modern taktikler öğretti. Bu tatbikat süresince isyana meyilli Şeyh Mansur’un evini sararak bölgede sistem karşıtı başka güçlü kişilere örnek olması amacıyla onu kontrol altına aldı. Ayrıca hem kentli insanları hem de kırsal bölge insanlarını korumak için bir yedek ordu planlamaya başladı.[53][55]

13 Ocak 1909’da 3. Ordu’ya bağlı Selânik Redif Fırkasının Kurmay Başkanı oldu ve 13 Nisan 1909’da Meşrutiyet’e karşı 3. Ordu’ya bağlı Taşkışla’da konuşlanmış 2. ve 4. Avcı Taburlarının isyanıyla başlayan, diğer birliklerin katılımıyla genişleyen 31 Mart Ayaklanması’nı bastırmak üzere Selânik ve Edirne’den yola çıkarak Mirliva Mahmud Şevket Paşa komutasında 19 Nisan 1909’da İstanbul’a girecek olan Hareket Ordusu’na bağlı birinci kademe birliklerinin kurmay başkanı oldu. Daha sonra 3. Ordu Kurmaylığı, 3. Ordu Subay Talimgâhı Komutanlığı, 5. Kolordu Kurmaylığı, 38. Piyade Alayı Komutanlığı görevlerinde bulundu.[49][53]

Stuart Kline’ın Türk Havacılık Kronolojisi kitabına göre,[56] Mustafa Kemal, 1910’da Fransa’da düzenlenen Picardie Manevraları’na katıldı. Burada yeni üretilen uçakların deneme uçuşları yapılıyordu. Ali Rıza Paşa, bu uçuşlardan birine katılmak isteyen Mustafa Kemal’i önledi. Ve akabinde uçuş yapan o uçak dönüş esnasında yere çakıldı.[57] Bazı kaynaklar tarafından, bu hikâyeye dayanarak Atatürk’ün uçağa binmekten korktuğu iddia edilse de kitabın yazarı Kline, Atatürk’ün olaydan sonra 3 defa uçağa bindiğinden bahseder.[58]

Mustafa Kemal, dönüşünün ardından 27 Eylül 1911’de İstanbul’da Genelkurmay Karargâhı’nda görev aldı.[59]

Trablusgarp Savaşı
Ayrıca bakınız: Trablusgarp Savaşı

Trablusgarp Savaşı’nda Kurmay Binbaşı Mustafa Kemal (solda), Mücahit Bedevi Kuvvetleri önünde emirlerini yazdırıyor.

Mustafa Kemal Trablus’ta. (1912)

Mustafa Kemal ve Nuri (Conker) Trablus’ta, 1912.
1911’de İtalyanlar, Osmanlı İmparatorluğu’nun Kuzey Afrika’daki son toprakları olan Trablus vilayeti ile doğrudan merkeze bağlı olan ve müstakil sancak da denilen Bingazi’yi ele geçirmek amacıyla savaş ilan etti.[60][61] 29 Eylül 1911’de verilen bir nota ile bu savaşın belirli sebeplerle başlayacağı bildirildi.[60] Bunun üzerine İtalyan kuvvetleri herhangi bir müzakere olmaksızın[60] 4 Ekim 1911’de Trablus’a saldırdı.[62] Osmanlılar, başlayan Trablusgarp Savaşı’nda zor durumdaydı; Harbiye Nazırı olarak görevini sürdüren Mahmud Şevket Paşa, Mekteb-i Harbiye’de subaylarla yaptığı bir toplantıda kara ordusunun ve donanmanın zayıflığı sebebiyle Trablus’un savunulamayacağını itiraf etmişti.[63] İtalya tarafında da durum pek farklı değildi, onlar da yeterince gelişmiş olmadıkları için bu mücadeleye iyi hazırlanamamışlardı.[62] Mustafa Kemal bu esnada İstanbul’daki Genelkurmay’a atanmıştı ancak bu göreve başlamadan Trablusgarp’a doğru yola çıkacaktı.[64] Bunun üzerine Binbaşı Enver Bey, Fuat, Nuri ve Binbaşı Fethi gibi diğer İttihatçı subaylar gibi Kolağası Mustafa Kemal de Trablusgarp’a gitmeye karar verdi.[63] Mustafa Kemal İstanbul’dan ayrılmadan önce İttihat ve Terakki merkez komitesinden para istemiş, Enver’e katılması söylenip para verilmeyince kendi imzaladığı senetlerle 200 sterlin toplayarak Trablusgarp’a doğru yola çıkmıştı.[65]

İtalyan kuvvetleri bir ay içerisinde Trablus’tan Bingazi’ye kadar olan kıyıları işgal etmişti.[66] Osmanlı kuvvetleri, bir saldırı beklenmediği için buradaki kuvvetlerini Yemen’e sevk etmiş ve bu nedenle İtalyanlara karşı savunmasız kalınmıştı.[67] O bölgede yalnızca 4.000 asker bulunuyordu.[68] Bunun üzerine, 15 Ekim 1911’de, Tanin gazetesi muhabiri Mustafa Şerif Bey[2] kimliğini kullanan Mustafa Kemal, Ömer Naci ile Sapancalı Hakkı ve Yakub Cemil adında iki fedai eşliğinde bir Rus gemisiyle İstanbul’dan ayrıldı.[f][70] Mustafa Kemal ile grubu, Mısır’da Kahire ve İskenderiye üzerinden Bingazi’ye gitmeyi amaçlıyordu.[2] Mustafa Kemal 29 Ekim’de İskenderiye’den yola çıktıktan kısa bir süre sonra yaralandı ve geri dönerek iki hafta İskenderiye’de hastanede yatmak zorunda kaldı.[71] Çocukluk arkadaşları Nuri ve Fuat ile burada buluşup tekrar yola çıktı. 29 Kasım’da trenle İskenderiye’den ayrıldılar, aynı gün vardıkları son istasyondan 1 Aralık’ta develerle ayrılarak 8 günlük yolculuğun ardından Libya sınırına, 12 Aralık’ta ise sınırın 80 km batısındaki Resuldefne’ye vardılar.[72][73] Mustafa Kemal yoldayken Bingazi bölgesi komutanı olan Enver Bey’e 30 Kasım’da genelkurmay başkanlığı Mustafa Kemal’in binbaşılığa terfi ettiğini bildirdi. Mustafa Kemal 18 Aralık 1911 günü Enver’in Harbiye Nazırlığı’na çektiği bir telgrafa göre, “kendi isteğiyle” orduya katıldı.[72]

Mustafa Kemal ilk olarak 22 Aralık’ta Tobruk yakınında İtalyanlarla çarpıştı. İtalyanlar Tobruk’u 4 Ekim’de ele geçirmişti ancak tüm sahil boyunda olduğu gibi Tobruk bölgesinde de Osmanlı birlikleri ve Arap kabilelerinin gerilla savaşı sebebiyle ülkenin iç kesimlerine ilerleyememişlerdi.[74][64] Bununla birlikte, Türk subaylarındaki teşkilatlanmacılık[2] ve İtalya’nın tam anlamıyla gelişimini tamamlayamamış, geri kalmış olması da iç kesimlere kadar ilerleyememelerinin bir sebebi olarak görülmektedir.[62] Buna rağmen, İtalyanlar, Osmanlıları zorlamak için On İki Adalar’a da saldırdı.[75] İlk başta doğudaki birliği Mustafa Kemal, batıyı ise Enver komuta ediyordu; harekât hacmi büyüyünce Enver tüm cepheyi, Mustafa Kemal ise Derne bölgesini komuta etmeye başladı.[74] Derne’deki 16-17 Ocak 1912 taarruzunda gözünden yaralanıp bir ay hastanede tedavi gördü ve 6 Mart’ta Derne Komutanlığı’na getirildi.[76] Fakat daha sonra gözünden tekrar rahatsızlandı ve bir hafta boyunca yataktan kalkamadı.[77]

3 Mart 1912’deki Derne Muharebesi’nde Osmanlı kuvvetleri 63 ölü ve 168 yaralı verirken, İtalyanlar yaklaşık 200 ölü verdiler.[69] Bu esnada Mustafa Kemal Derne hattının tümünü komuta ediyordu ve komutası altında sekiz Osmanlı subayı, 160 asker, bazı gönüllüler, bir topçu bölüğü, İtalyanlardan ele geçirilen iki makineli tüfek ve 7.742 Arap askeri vardı.[78][69] Arap askerlerini Senusi zaviyeleri sağlıyordu ve başlarındaki şeyhleri Osmanlı subaylarına bağlıydı. Bu kuvvet 15.000-16.000 İtalyan askerini Ekim 1911-Eylül 1912 arasında Derne’de tutmayı başardı.[78][69] 11 Eylül 1912’de İtalyanlar, başarısızlıkların ardından yapılan komuta değişikliğinin ardından Derne’den çıkmak için güçlü bir hücum başlattılar ancak Mustafa Kemal komutasındaki Türk ve Araplar tarafından tekrar durduruldular.[79][61]

Sahil şeridinde sıkışan İtalyan kuvvetleri, Osmanlıları barışa zorlamak için Doğu Akdeniz ve Kızıldeniz’e saldırılar düzenlemeye karar verdi. 1912 Mart ayında Beyrut, Nisan ayında Çanakkale Boğazı, Mayıs ayında ise Rodos ve ve On İki Adalar’a saldırdılar.[80] Bu nedenlerle Orta Doğu’da Berlin Konferansı ile sağlanan barış ortamının bozulacağından endişe eden Rusya, İngiltere ve Fransa ara buluculuk faaliyetlerine başladı. Fakat Libya’nın İtalyanlara verilmesine yönelik şartların konuşulduğu bu girişimler, İttihatçılar tarafından kabul görmedi.[80]

Savaş devam ederken, Mustafa Kemal Temmuz 1912’de savaşın ilerleyen zamanda daha iyi incelenmesine olanak sağlayan[81] iki emir verdi. Emirlerden 13/14 Temmuz’da verdiği birincisi, tüm subayların iki askeri gazeteyi okumaları ve dünyadaki gelişmeler ile Osmanlı ordusunun başarılarından haberdar olmalarını içeriyordu.[81] İkinci emir ise 22 Temmuz’da verdiği, tüm subayların savaştaki tecrübelerini tarih, bulunulan şartlar, komutanın emirleri, yapılan harekât ve sonuçları ve askerlerin psikolojik durumunu da içerecek şekilde bir ay içerisinde yazmaları konusundaki emirdi.[81] Bu sayede Batılı bir düşmana karşı savaşta edinilen tecrübeleri yazılı hâle getirmeyi amaçladı.[82] Mustafa Kemal bu savaşta özellikle gerilla savaşı, derme çatma birlikleri yönetme, istihbarat toplama, lojistik destek gibi askeri tecrübenin yanı sıra, Arap kabile liderleriyle yaptığı görüşmeler ve pazarlıklar ile diplomasi alanında da önemli tecrübe kazandı.[82][83] Nitekim buradaki başarısı kendisinin de adının yayılmasını sağladı.[84]

Aynı yılın eylül ayında başlayan barış görüşmelerine rağmen çatışmalar sürerken, Karadağ’ın 8 Ekim’de Osmanlı Devleti’ne savaş ilan etmesi ile I. Balkan Savaşı başladı.[85][83] Karadağ’ı takiben, Bulgaristan, Sırbistan ve Yunanistan da Osmanlı Devleti’ne savaş ilan etti.[86] İlk başta Enver’in İstanbul’a dönmesi ve Mustafa Kemal’in cepheyi devralmasına karar verilmişti ancak Osmanlıların karşılaştığı tehlikenin boyutları ortaya çıkınca çoğu subay İstanbul’a geri döndü ve cephe Enver’in kardeşi Nuri komutasına girdi.[87] Bu esnada Balkan Savaşı nedeniyle Osmanlı hükûmeti İtalyanlarla barışa razı oldu. Balkan Savaşları başladığında Trablusgarp’ta görev yapan Derne Komutanı Mustafa Kemal ve Binbaşı Nuri Bey, bu savaşlarda görev almak istediler.[88] Mustafa Kemal, dönemin Osmanlı Harbiye Nazırı Enver Bey’in de izni ile 24 Ekim 1912’de Trablusgarp’tan ayrıldı.[88] Viyana, Macaristan ve Romanya üzerinden İstanbul’a döndü. Bunu tercih etme nedeni ise gözlerini Avusturya’da tedavi ettirebilmekti.[89]

Bununla birlikte, bölgede direnişe devam eden subaylar da vardı. Şehzade Osman Fuad Efendi de bu isimlerden biriydi.[90] Diğer subaylarla beraber Trablusgarp’ı terk eden Mustafa Kemal, Kasım 1912’de İstanbul’a vardı.[85] Osmanlı hükûmeti ile İtalya arasında 18 Ekim 1912’de Uşi Antlaşması imzalandı.[86] Bu antlaşma ile, Trablus İtalyanlara verilirken İtalya da savaş tazminatı olarak 90 bin altın ödeyecek ve sahip olduğu kapitülasyonlar da ilga edilecekti.[83] Ayrıca savaş sırasında İtalyanlarca işgal edilen On İki Adalar da geçici olarak İtalyanlara bırakıldı.[75] İtalyanlar, Osmanlı güçleri Trablus’u boşalttıktan sonra adalardan ayrılacaktı.[80] Padişah naibi olarak vezir rütbeli bir memur Trablus’a gönderilecek,[68] vakıflar ile halkın dini haklarına uyulup uyulmadığı denetlenecek, din görevlerinin tayini ise İstanbul’dan Şeyhülislamlık tarafından yapılacaktı.[83] Halk ise Senusi tarikatı şeyhi Ahmed eş-Şerif es-Senusi önderliğinde Trablus’ta Mondros Mütarekesi’ne kadar direnmeye devam etti.[68

Bir yanıt yazın